|
دلم که تنگ می شود ، روی دکمه های حروف که انگشتانم را می کوبم ، گاهی که می خندم ، اشکی می ریزم ، شوقی دارم ، بی حوصله می شوم ، می دانم که اینجا هست ! با همه ی آنچه که نوشته ام و می نویسم تا وقتی که خسته نشوم ,,, دلم که تنگ می شود ، سنجاقکم هست . لبخند می زنم. خانه ی سنجاقک نامه به سنجاقک پیشین  : |
صداي اذان صبح،پهن كردن سجاده، قامت بستن،خواندن يس و الرحمن، حرف زدن با خدا كه مهمون اتاق من شده و ... دلايل صبر و سپري كردن اين تاريكي هايند برايم.
دريغا چشم بينايي ندارم دلي جز جان رسوايي ندارم اگر رد ميكني رد كن ولي من به جز درگاه تو جايي ندارم
-این نوشته- جمعه هشتم اردیبهشت 1385
|
|
