تبليغاتX




سنجاقک - نوشته رنگين كماني

سنجاقک

دلم که تنگ می شود ، روی دکمه های حروف که انگشتانم را می کوبم ، گاهی که می خندم ، اشکی می ریزم ، شوقی دارم ، بی حوصله می شوم ، می دانم که اینجا هست ! با همه ی آنچه که نوشته ام و می نویسم تا وقتی که خسته نشوم ,,, دلم که تنگ می شود ، سنجاقکم هست . لبخند می زنم.


خانه ی سنجاقک

نامه به سنجاقک

پیشین




 :

 
نوشته رنگين كماني
گاهي آرزو مي كنم كه:كاش!اي كاش ستاره ي دريايي بودم،چسبيده به يك صخره در عمق اقيانوس و روزگارم را به بي خبري از عبور فصل ها مي گذشت!بي خبر بودم از طلوع ماه و سر زدن خورشيد!نمي دانستم كه عمر صنوبر هزار ساله چگونه به پلك زدن صاعقه يي خاكستر مي شود!نه گلوله مي شناختم نه كلاهك هسته يي را .. ولي ..ولي من و شما انسانيم!انسان هايي كه در سياره مقدس زمين نفس مي كشند و تن به هي هي چوپان ها نمي دهند!زندگي گله وار سزاوار انسان نيست!پس بياييم كودك شويم!در لبخند كودكان سفر كنيم!كودكان ضامن آغازه دوباره ي جهانند!شعف را با خود دارند و شور حيات را!چشمانشان آيينه ايست كه دروغ را نمي شناسد و دستانشان قاصدكان مهر است!هم بازي شدن با كودكان ما را به انسانيت از دست رفته ره نمون مي كند و با گريستن هر كودك،زمين براي واحه يي از گردش باز مي ماند!

زنده گي مي گذرد!فرصت جاودانگي كوتاه است!...

در هر كبوتري كه پر مي كشد

                         اوج مي گيرد،

                                  تير مي خورد،

                                             مي افتد،

                                                 ما زنده مي مانيم!

*وقتي خبر به دنيا آمدن جيرجيركي به گوشم مي رسه يك دنيا خوشحالي مياد سراغم.بچه ها وقتي به دنيا ميان فقط رحمت و بركت خدا هستند.انشا ا.. اين جيرجيرك هم سالم پا به اين خاك بذاره!

                     

                     

                              

                                           

 

-این نوشته-   شنبه سیزدهم خرداد 1385      |