|
دلم که تنگ می شود ، روی دکمه های حروف که انگشتانم را می کوبم ، گاهی که می خندم ، اشکی می ریزم ، شوقی دارم ، بی حوصله می شوم ، می دانم که اینجا هست ! با همه ی آنچه که نوشته ام و می نویسم تا وقتی که خسته نشوم ,,, دلم که تنگ می شود ، سنجاقکم هست . لبخند می زنم. خانه ی سنجاقک نامه به سنجاقک پیشین  : |
چشم در راه كسي هستم كه كوله بارش بر دوش، آفتابش در دست، خنده بر لب،گل به دامن،پيروز كوله بارش سراسر از عشق،اميد آفتابش نوروز. با سلامش، شادي در كلامش،لبخند از نفس هايش گل مي بارد با قدم هايش گل مي كارد، مهربان،زيبا،دوست روح هستي با اوست! "فريدون مشيري"
-این نوشته- جمعه هفدهم شهریور 1385
|
|
