|
دلم که تنگ می شود ، روی دکمه های حروف که انگشتانم را می کوبم ، گاهی که می خندم ، اشکی می ریزم ، شوقی دارم ، بی حوصله می شوم ، می دانم که اینجا هست ! با همه ی آنچه که نوشته ام و می نویسم تا وقتی که خسته نشوم ,,, دلم که تنگ می شود ، سنجاقکم هست . لبخند می زنم. خانه ی سنجاقک نامه به سنجاقک پیشین  : |
امشب بايد به صداي فروغ گوش داد:
امروز روز اول دي ماه است/ من راز فصلها را مي دانم/ و حرف لحظه ها را مي فهمم/ نجات دهنده در گور خفته است/ و خاك، خاك پذيرنده/ اشارتي ست به آرامش/ .... هفته ديگر به دنيا مي آيي فروغ بانو! ورودت به جهان بي تفاوتي فكرها و صداها ...
-این نوشته- پنجشنبه سی ام آذر 1385
|
