نه اينكه بخوام بگم قبلا وسواس نداشتم،نه! اين طور نيست. اما اين درس " شيوه نگارش فارسي در مطبوعات" حسابي وسواسي ترم كرده.فرقي نمي كنه كجا يك جمله يا يك متن رو ببينم،توي كتاب،روزنامه،روي بيلبورد يا ... . هر جا كه باشم سريع مي افتم به غلط گيري نگارشي. روزنامه هامون رو كه نگو! پر هستن از غلطهاي ريز و درشت. فرقي هم نمي كنه ها،چه روزنامه هاي زرد چه روزنامه هاي داراي اسم و رسم. هيچكدوم قانونهاي نگارشي رو رعايت نمي كنن.دلم مي خواد يه ماژيك نوك پهن بر دارم و راه بيافتم تو سطح شهر و دور تموم غلط املاييهايي كه تو خيابونها مي بينم خط بكشم و درستشون رو بالاشون بنويسم، چه اسمهاي كوچه ها،چه ميدونها،چه پشت اتوبوسها و ... . همين خيابون "ولي عصر" كه بلندترين خيابون تهران به حساب مياد اسمش غلط نوشته شده و چندين كيلومتر هم قدم به قدم تكرار شده.اسم ميدونش هم همين طور( وليعصر به طور اساسي غلط هست). كاش همون طور كه عوض كردن اسم بزرگراه "نياوران" به "صياد شيرازي" فعلي جزو اولين اقدامات شوراي شهر دوم بود(هنوز هم در ميزان اهميت اين موضوع موندم!). شوراي شهر بعدي هم فكري به حال اين موضوع بكنه و تمام نوع نگارش اسمهاي كوچه ها و خيابونها رو مورد بازبيني قرار بده. شايد اين جوري به نوعي فارسي پاس داشته شود!