این چه حس عجیب و گندی هست که در دو روز آخر هفته بر من مستولی می شود؟! با هیچ چیز هم برطرف نمیشه. انگار این دو روز برای مزه مزه کردن تلخیها وقت مناسب و خوبیه. تمام این 48 ساعت رو با دلشوره ای غریب, پا به پا می کنم برای گذر زمان.

نمی دونم, شاید به قول قیصر امین پور:

ارث پدر, ما را

              اندوه مادر زاد