این پست مادربزرگ باعث شد تا من مثالی را در ذهنم برانداز کنم! اگر بخواهیم مثال زنده و ملموسی را برای این نظریه بوردیو عنوان کنیم باید به "علی لاریجانی" فکر کرد. دورانی را که ریاست سازمان صدا و سیما را بر عهده داشت را با این دوران که در سمت دبیر شورای امنیت ملی کشور است را مقایسه کنید. از لحاظ نوع و مدل لباس ( در این نوشته این فاکتور مد نظر است) کلی تغییر کرده اند. نوع رابطه, تعامل فرد و پایگاهی که در آن قرار دارد به طور مستقیم بر نوع سلیقه و سبک زندگی فرد از جمله نوع لباس پوشیدن آن تاثیر بسزایی دارد. وقتی که لاریجانی در پست جدیدش جا افتاد و کم کم مذاکرات و گفتگوها با کشورهای خارجی و اروپایی جان تازه ای پیدا کرد جنس و مارک و مدل کت و شلوار ایشان هم تغییر پیدا کرد به طوری که اصلا با گذشته و سبکشان در سمت فبلی قابل مقایسه نیست. این روزها یکی از خوش پوش ترین مردان سیاسی ایران همین دکتر لاریجانی است و شاید هم یکی از مزیتهای این بحثها که بر سر انرزی هسته ای انجام می گرفت و چانه زنیها بر سر تصاحب حق داشتن انرژی هسته ای, همین شیک پوشی جناب لاریجانی بود. البته نیاید از قلم انداخت که این نظریه در مورد رییس جمهور محترم زیاد هم صادق نیست چون نوع لباس پوشیدن ایشان زیاد هم تغییر نکرد وقتی که از مدیریت شهرداری به مدیریت یک کشور جا به جایی سمت و شغل داشتند.