"رنگ شرم, سرخ است, رنگ خشم و عصیان. در تجربه حس شرم, سرخی حاصل خشم به خود و در پی آن, تمایل به عصیان علیه خود است, خود چه به مثابه یک فرد,  و چه یک گروه, یا سازمان, یا طبقه و یا یک ملت. از همین رو چه کمیاب می نماید این سرخی! آن هم  برای ما ایرانیان که چه بسیار از نگریستن به خود و نقد خود گریزانیم و بنابراین چه اندک سرخ می شویم."

درستایش شرم (جامعه شناسی حس شرم در ایران)/ حسن قاضی مرادی/ نشر اختران/ چاپ چهارم

اولین پاراگراف کتاب "درستایش شرم" همین است که آورده ام. کتاب را خوانده ای؟ شاید هر کدام از ما نیاز داریم سری به این کتاب بزنیم. قبول نداری؟